MILO MJESTO         


Tamo gdje 'no lipa brsna
Guste sjenke širi hlad,
Gdje umilna pjesma slavlja
Duši pruža rajski slad;

Tamo, gdje 'no lahor mali
Miomirni njiha cv'jet,
Gdje 'no potok punan milja
Žuboreći zdravlja sv'jet;

Tu gdje sunce najmiliji
S neba šalje sveti sjaj,
Tu je moje mjesto milo,
Tu je moga žića raj!

Haj, koliko sretnih časa
Proveo sam mlađan tu!
U zahlatku lipe cvjetne
Na grudima grleć' nju;

Ljubio joj usne rujne,
Milovao kose pram; -
U duši se pjesme vile,
Podig'o se vjere hram.

Zdravo, lipo, lipo draga,
I zahladak mili tvoj,
Oj potoče, cv'jete, slavlje -
Milo mjesto, zdravo hoj!


Mostar, 29. maja 1890.     

PEHAR OD RUBINA         


Razbio sam pehar, što je
    Napaj'o me rujnog vina,
Sad zal'jevam grudi moje
    Sa peharom od rubina.

Ne bi pehar za sv'jet dao,
    Ni za krunu, odličje!
U bojištu za-nj bih pao -
    Nek' se vrela krvca lije.

Kroz paklene muke ljute
    Bez klecanja proć' bih znao,
Svih bih zala svlad'o pute
    Al' pehara ne bih dao!

Slatki pehar pun milote
    Sa nebom mi dušu spaja,
Slatki pehar, pun divote,
    Anđelskoga punan raja!

Slatki pehar! Čim ga spazim
    U duši se oganj prene,
Slatki pehar, ja ga slavim,
    Slatki pehar - usne njene!


U Mostaru, 21. oktobra 1890.

SRPSKOM OCU         


Slatko ti spava maleno čedo -
    Pupoljak divni, nerazvijen cvijet,
Slatko ti sniva, tiho počiva, -
    Sanak je njemu najljepši svijet.

A brižna majka, lebdeć nad njime,
    Pjesmu mu pjeva, kr'jepi ga njome,
I ti ga gledaš, a suza eto
    Zablista jedna u oku tvome.

O, znadem suzu - iz bola duše,
    Razum'jem bore na čelu sjetne;
Ti tiho šapćeš: " Spavaj mi, sine,
    U sanku čase uživaj sretne;

Kad ljeta tebe na noge dignu,
    Minuće sanak, spokojstvo blago,
Gledaćeš, nebo, al' nebo tamno,
    Plakaćeš, čedo, očeva snago!

Na svakom putu, na svakoj stazi,
    Kuda te želja vodila bude -
Trnje će tebe sretati samo,
    Grudi ti slamat' ledene grude;

Slušaćeš uzdah očaja gorkog,
    Iz grudi gora, doma ti mila,
Na grobu srpske propale slave
    Slušaćeš kako tuguje vila"...

Ti tako veliš, oj oče srpski,
    U bolu jada, očaju tešku, -
Pa zašto tako salamaš jadom
    Viteški sine, dušu vitešku?

Ne tuži, stani, pa vrlog sina
    Uzdanje tvoje, zlaćanu nadu,
Zarana jošte uči ga, svjetuj
    Za borbu dušu nek sprema mladu!

Uči ga oče: da mukom samo
    Dižu se hrami slave i sreće,
Da muke samo i teški trudi
    Daruju ploda mirisno cv'jeće.

Uči ga: neka pred silom groma
    K'o stanac kamen ne drhti, str'jepi;
Nek mladu dušu nebeskom pjesmom
    Guslara slijepa snaži, kr'jepi!

Pa kad ti sinak utubi r'ječi,
    Kad pojmi smis'o očevog zbora:
Sl'jediće stazom, što nebu vodi,
    Gdje ljepše sviće danak i zora!


U Mostaru, 21. 1890.       

HERCEGOVAC NA MOLITVI       


Pošljedni zraci, eno, velikog sunca tonu
     Za daljne mračne gore, i danak ostavlja nas;
Pod krilom blagog mira u večernjemu zvonu
               Molitve bruji glas.

Umorne teškim radom i moje ove grudi
     U čistom onom zvuku pokoja nalaze svog,
I u meni se sada tiha molitva budi
               U plamu srca mog.

Oj, čuj je, vječna silo, i primi želje ove;
     Skromna je molba ova što u tvoj lijeće sjaj:
U borbi pakla crnog, o, daj mi sile nove
               Za novi okršaj...

Okrijepi dušu moju nebeskom tvojom nadom,
     U moru navale adske da ne klone mi grud;
Oživi tvoje grome, nek cikne zmija jadom
               I strašni vidi sud...


U Mostaru, 8. aprila 1891.   

VI...       


Vi, te vam slaba duša u moru sujete tone,
    U krugu što se čuje vaš rodoljublja glas,
Vi, te vam u malom srcu puste se želje gone
            Snivajuć slavu, čas', -

Pokaž'te vašim radom, pregnućem vašim, djelom,
    Domu, narodu svome vaš rodoljublja mar,
Stan'te na branik prava uzgorenijem čelom
            Za opštu svetu stvar.

Bacajte masku s lica, otvor'te vaše grudi
    Čistoj istini neba. Manite prazan glas
I razmetanje vaše. Budite djelom ljudi,
            I narod slaviće vas.


U Mostaru, 25. marta 1891.   

U BOLESTI             


Haj, to nebo, puno sjaja
    Što je meni nekad bilo,
U pučinu samih vaja
    Sada mi se pretvorilo.
Hram se nada srcu ruši -
    U njemu se oganj gasi,
A u bolnoj, mladoj duši
    Samo tuga i uzdasi.
Pod koprenu guste tame
    Zaspalo je sunce moje...
Ne smiješi se ljupko na me,
    Propalo je...

Sanci mili rajskog slada,
    Zar bijaste samo varka?
Ne grle mi dušu sada
    Ona vaša krila žarka.
Ni vas nema; iščeznuste
    Na krilima maha živa.
Posred bola, tuge puste
    Vaš ljubimac sad vas sniva.
Oh, kako bi duša mlada
    Željna bila da s' okrili,
Pa da opet leti s vama,
    Sanci mili!

Oh, ne hiti, nit' me gledi,
    Mračna smrti vječno gladna,
Od kose me još poštedi,
    Ne spremaj mi groba hladna;
Poštedi me do tog časa
    Dok s' ispuni nada živa
Dok ne vidim svetog spasa
    Da mi mili rod cjeliva.
Pa kad bude u slobodi
    Da mi narod slava nosi,
Tada smrti, hodi, hodi,
    Život kosi...


1891.         

KOMŠINICE         


Srećan li sam! Oko mene
    Anđeoski svijet:
Divne imam komšinice,
    Sve do cvijeta cvijet.

Jedne riječca tako zvoni
    Kô slavuja glas,
Druge zlatom preliva se
    Mirisava vlas.

Treće lice zora ljubi -
    Osmejak joj raj,
U četvrte na grudima
    Zlaćan trepti maj.

Sve su mile, sve dražesne,
    Čarobne kô nad;
Sve ih voli, sve ih ljubi
    Njin komšija mlad.

Al' tek ono slatko lane,
    Onaj živi plam,
Što joj crno oko krasi
    Svih milina hram, -

Ono lane, onaj cvijetak
    Tako ubavi
Zaplijeni mi srce, umlje
    Strijelom ljubavi.


1891.         

LAKU NOĆ!                 


Tiho mila nojca pada.
    Naokolo svečan mir.
Sa listića cvijeća mlada
    Razlijeva se miomir.
        Grudi diže rajska moć -
        Laku noć!

Kroz dolinu milocvjetnu
    Vesô stiže potok drag;
Otpozdravlja nojcu sretnu
    I lahora šumor blag.
        Dušu njiha milja moć -
        Laku noć!

Kao milo oko tvoje,
    Sitnih zvijezda gori plam.
U gradini tiho poje
    Pod ružicom slavuj sam;
        On ljubavi pjeva moć -
        Laku noć!

Već se iza gora javlja
    Na obzorju mjesev plav.
Tihi sanak mrežu stavlja,
    Zemlju poji zaborav.
        Tog je pića slatka moć -
        Laku noć!

Spavaj i ti, čedo milo,
    Ružičasti snivaj san.
Dok ti sanak stere krilo,
    Ja ću čekat svijetli dan,
        Pjesmom slavit tvoju moć -
        Laku noć!


U Mostaru, 18. jula 1891.     

***                 


Pobijeđen moćnom rukom Amonovoga sina,
     Nesretni pobježe Darije u dalek Baktrije kraj;
Snuždene vojske pale, ne slavi duša njina
                    Pobjede zlatni sjaj.

A hrabri Maćedonac, okrunjen vijencem sreće,
     U krugu oduševljenja pobjede slavi dan;
Od pjesam' mnogobrojnih burni se odjek kreće,
                    Hori se njegov stan.

U času gozbe, veselja, tišina nasta nijema,
     Visok i snažan stranac pred Silnog pada tron:
"Sveti Amonov sine, Darija više nema,
                    Sad mrtav leži on.

Udarom jednim samo, udarom mača moga
     Protivnik sile tvoje samrtni nađe ad;
Pred tvojim skutom mravak, sine nebeskog boga,
                    Zasluge čeka sad".

Silniku oko sijevnu, na čelu noć se stvori:
     "Zasluge pitaš, je li? O izdajniče klet,
Umri za djelo tako!" I čuj, satrap se smrću mori
                    Na krstu razapet.

Pred dveri svetog hrama, braćo, iz čistih grudi
     Molimo vječne sile - nek čuju one nas,
Nek propast svakom šalju što krvcu brata žudi
                    Za gnusnu, podlu čas'.


U Mostaru, 12. januara 1891.     

SVETA JE PJESMA...       


Sveta je pjesma što kroz ponoć zvoni
    Sa zlatne lire anđelića bijeli';
Svete su suze što ih veče roni
    I nježnom cvijeću na listiće dijeli.

Sveti su boli što kroz dušu stižu
    Setrice mlade kada žali brata;
Svete su misli što pjesnika dižu
    U daljne sfere, u zvjezdana jata.

Svet je i šumor lahorovog krila,
    S pjevanjem slavlja što dolinom bludi,
Al' koja viša svetinja bi bila
    Od suze što je čista ljubav budi?


Mostar, 20. oktobra 1892.