Zaključak je ovo: znamo da je ilirski bio indoevropski jezik i ništa više od toga ne znamo.mi danas ne poznajemo ilirski jezik i ne možemo ga dovoditi u vezu s današnjim jezicima.osim toga-ta teorija da albanci potječu od ilira datira iz pretprošlog stoljeća.nema osnove i stvar je Albanske propagande koja traje vec stotinu godina.

Albanski jezik ima toliko rijeci posudjenih iz talijanskog, Rumunjskog, Turskog, Grčkog i Slavenskog da ustvari tvori jedan simbiot svih tih jezika sa osnovom Tracijskog jezika.

Najvjerovatnije je da su Albanci preživat Dako-tračana koji se povukao u albanske planine i tu se izmiješao sa zatečenim domorodcima radi se o 3 i 4 stoljecu poslije krista., a kasnije i sa drugima, a Rumunji su romanizirani Dako-tračani koji su se iseljavali preko Dunava polako se namećući slavenskim ratarima... ovo bi bio proces koji se zbivao počevši od uspostave vlaško-bugarskog carstva koje kad pada pod naletima sa strane ipak ostaje dijelom slobodno u vidu dunavskih kneževina, samo u tim kneževinama dominira vlaški gornji sloj i počinje izgradnja onog što će kasnije postati rumunjski narod... VEZE ONI NEMAJU SA ANTICKIM ILIRIMA iz vremena Rimskog Carstva ili onima prije njega.

ok.

"Slavenski jezik" 

interesantno je to kako se konstantno prozima ta prica o povlacenju u planine kako bi se odredjena skupina sacuvala od vecine iz dolina.
ja mislim da je to zesca glupost koja je prihvacena kao matrica i za "ilirsko" povlacenje pred "slovenima" u planine (ljudi nikavi iliri nisu postojali kao iliri, vec je to naziv za sijaset autohtonih naroda na ovom podrucju u predrimskom periodu. ovo je potrkepljeno arheoloskim otkricima koja su neosporiva).
da bi neko otisao da zivi u planine i tamo opstao potrebno je da taj neko poznaje taj nacin zivota. dakle, ako albanci za sebe tvrde da su se nastanili pred "slovenima" u planine, oni su to uradili tako sto su dosli sa druge planine!
posto ih je manijak doveo do granice vizantije koja nije htela da ih primi oni su sami odabrali da ostanu na tim danasnjim albanskim planinama i nastave da zive istim nacinom zivota kao i na kavkazu!
mesali su se po mom misljenju sa slovenima koji su dosli iz ukrajne u sedmom veku kao i sa ostalima u manjoj meri i poprimali tudje obicaje i kvarili svoj originalni jezik!

Dobar post, tako je, ali ovo "mešali" me uvijek nasmije jer mi je srpski jezik komičan u pozitivnom smislu, posebno kad se sjetim svih onih vaših filmova na TV 

Anyway, kamaro, imas pravo glede onoga sto si rekao za Ilire, Iliri oznacavaju jednu etnolingvisticku skupinu pred-rimskog razdoblja i nikako ih se ne moze svrstati u jedan narod, dapače...

Ovi danasnji Albanci, kad sam rekao da su im preci pobjegli u planine, mislio sam na onaj najzaostaliji sloj ljudi iz raznih regija Balkana, kužiš... Pa ta njihova zaostalost im se očituje i danas na "razvitku" države.

Сад размишљам зашто се Бик-Који-Седи није повукао у Стеновите планине,зашто се нису повукле Инке и Маје,ко би их,бре,нашао на 4000+ метара,па би горе одржали своје царство! Као што Крајишки Срби нису могли да нађу толико високе планине да избегну јаме,Јадовно,Јасеновац,Јастребарско или Сајмиште! А шиптари су досељеници,турско племе попут Угара,Бугара,Ујгури...,који су као верни Порти добили право да спороводе политику:трећину-преведи,трећину-поби,трећину-протерај!Када се на то дода политика Карађорђевића,па Броза и на крају Милошевића,добијемо оно што смо заслужили,а Шиптари постану народ!

Ma jasta oni su Poturceno-komunisticko diktatoriski unisten narod 

albanci su najstari narod vo balkan,a srbi i drugi slovenski narodi dosli u balkan posle 6-8veka od karpati. pozdrav svima.

   

Lažiranom istorijom do krize identiteta
______________________________ ____________

Albanci nisu Iliri: Dokumenti, argumenti, činjenice i svedočanstva (1)

Pitanjem porekla Albanaca svetska nauka bavi se već dva veka. Ima pojedinaca koji su se time bavili i u ranijim vekovima, a od početka svog nacionalnog preporoda (1878) bave se i sami Albanci, koji su, prirodno, posebno motivisani za to. Rađanje savremene albanske nacionalne mitomanije utemeljeno je upravo na teškim istorijskim zabludama i planskom izmišljanju nepostojećeg porekla što je i dovelo do jedan vek zakasnele velikodržavne ideje

Piše: Prof. dr Kaplan Burović, akademik

Egejska seoba naroda, prema nemačkom akademiku, prof. dr V. Milojčiću (Jugosloven koji je živeo i radio u Zapadnoj Nemačkoj), imala je tri uzastopna talasa.

U prvom i drugom talasu, vekovi XIII-XI pre naše ere, uzela su učešće grčka plemena, koja silaze iz Centralne Evrope i smeštaju se na Balkan, na obale Egejskog mora, Male Azije i Istočnog Mediterana, pa su svojim brodovima dospeli i do obala Severne Afrike, kao i do obala Južne Italije - Sicilije, tamaneći i asimilirajući Pelazge.

U trećem talasu, vekovi IX-VIII p. n. e, uzela su učešće plemena poznata pod zajedničkim imenom Iliri, koja isto tako silaze iz Centralne Evrope i smeštaju se na Zapadni deo Balkana, konkretno: u Severoistočnoj Italiji, Sloveniji, Hrvatskoj (duž obala Jadranskog mora, Dalmacija), Hercegovini, Crnoj Gori i u predelima današnje Severne i Srednje Albanije. Kako se zna, ova plemena su se često premeštala iz jedne oblasti u drugu, pa su tako prispela i do obala Lihnidnih jezera (Ohridsko i Prespansko), do obala reke Vardar, pa i Morave, Dunava i Save.
Sa akademikom Milojčićem složili su se svi naučnici sveta, izuzev albanskih ekstremnih nacionalista, koji pretenduju za sebe da su Iliri. Izuzetak čini prof. Aleks Buda (1911-1993), predsednik Akademije nauka Albanije, koji priznaje da su Iliri došli na Balkan iz Srednje i Severne Evrope u kasna vremena, zajedno sa kulturom gvožđa.

Drugi Albanci pretenduju da su Iliri došli na Balkan pre Grka, jer - pošto uvideše da ne mogu dokazati da su autohtoni, ni Pelazgi - hteli bi da budu bar prvi došljaci na Balkan, pre svakog drugog naroda. U toj kolotečini među Albancima (pa i među njihovim "akademicima"!) ima i takvih koji i dan-danas pretenduju da su Iliri i Pelazgi isti narod, da su Iliri promenili svoj supstrat i tako proizašli od Pelazga (kao Trojanci, Tračani, Dačani, antički Makedonci, Dardanci, Etrurci, Latini, Kelti i drugi koji su to učinili bez promene supstrata!), iako su - kako sam to izneo u jednoj drugoj studiji - svetski naučnici, pa i najveći albanski istoričari (sami oni!), već javno i službeno priznali da Albanci sa Pelazgima nemaju nikakve veze.

Isto tako i Iliri sa Pelazgima nemaju nikakve veze. To su dva sasvim drukčija naroda, ma da su oba Indoevropljani, ali sa sasvim posebnim jezičnim karakteristikama. Dok je jezik Pelazga, koji su ušli na Balkan preko Male Azije i Mramornog mora, imao karakteristiku SATEM, ilirski je imao karakteristiku KENTUM. Jedan narod sa karakteristikom kentum, bez promene supstrata ne može proizaći iz jednog jezika sa karakteristikom satem. I samo ovo je dovoljno da se obori pretendovanje Albanaca da su Iliri pelaškog porekla. Mi se nećemo baviti opširnije ovim problemom, pošto je naučno tretiran od drugih, koji su se složili sa pomenutim nemačkim akademikom Milojčićem, pa i sa austrijskim Akademikom Majerom, koji nam je naučno dokazao da Albanci nemaju ništa zajedničkog sa Pelazgima.

Iliri su se smestili na Balkanu po ognjištima Pelazga i Grka, pa i Tračana - kako kaže Karl Paul (Carl Paul), koje su proterali, tamanili ili i asimilirali, obična stvar u ta vremena, sa svim narodima. Kasnije, kad će se ojačati grčki elemenat po primorskim gradovima Jadrana, izgrađenih od grčkih kolonista, Iliri će se podvrći grciziranju, koje je prekinuto invazijom Rimljana na obale Jadrana u II- I veku pre nove ere.
Prvi koji spominje Ilire je istoričar antičke Grčke Herodot (oko 490-425), poznat kao otac istorije. Znači, u vreme Trojanskog rata (vek XI) Iliri nisu bili na Balkanu, jer - da su bili - spomenuli bi ih u nama svima poznate grčke epove ILIJADA i ODISEJA, kao što se spominju svi drugi narodi tog vremena. Nespominjanje Ilira je i jedan argument da oni nisu proizašli od Pelazga. Dardanci se spominju, što znači da ovi nisu Iliri.

Upola grcizirani, duž rimske okupacije, Iliri su se podložili romaniziranju i hristijanizaciji, koje im dođe iz Rima sa rimskim konzulom Emilijanusom Paulusom, poznatim kasnije kao Sveti Pavle. Do kraja rimskog perioda Iliri su se romanizirali potpuno, za šta je na poseban način doprinela crkva i hrišćanstvo, koje nisu tolerisale politeizam. Pošto Rimljani prihvatiše hrišćanstvo, ono je postalo snažna poluga za romaniziranje svih naroda Rimske imperije i učvršćivanje vlasti rimskih konzula i imperatora u pokorenim zemljama. Ovako, sa isključenjem Grka, romanizirali su se ne samo nepismeni Iliri, već i pismeni Etrurci, svi narodi Apeninskog poluostrva, narodi Iberskog poluostrva, Španci, Portugalci, zatim Francuzi (Gali), narodi Balkana, Albanoi, Tračani, Dačani, Rumuni, Vlasi, Dardanci, pa i dobar deo Grka.

Sve do početka helenizacije, Iliri su živeli u primitivnoj zajednici, mada su tu i tamo i oni imali robove. Helenizacijom i, posebno romaniziranjem, raspala se njihova primitivna zajednica i plemensko ustrojstvo. Iz dana u dan u njihov život sve dublje i dublje prodiru robovlasnički elementi života i ustrojstva.

Kao primitivan narod, Iliri nikada nisu upotrebljavali njihov jezik u pisane stvari, pa ni na svom nadgrobnom kamenju. Opismenjeni Iliri upotrebljavali su isključivo ili grčki ili latinski jezik i pismo, jer su se samo preko tih jezika kulturno uzdizali i sporazumevali. Tako da do danas nije otkriven nijedan tekst na ilirskom jeziku. Prema tome, ilirski se jezik ne poznaje. I pored toga, bazirajući se na neke reči, koje su sačuvane i stigle do naših dana posredstvom drugih jezika, nauka je konstatovala da je ilirski jezik bio tipa KENTUM.

U IV p. n. e. desila se tzv. Seoba Kelta. Ova je seoba potresla i Balkan, pa i predele današnje Srednje Albanije, gde su živeli Iliri. Većina Kelta se povukla sa Balkana i nastavila svoj put preko današnje Rumunije, Ukrajine, Rusije, prema Kavkazu i obalama Kaspijskog mora. Ali su tu i tamo, gde god su našli pogodne uslove za život, ostala pojedina plemena, bratstva. Tako su u Matu, pokrajina današnje Srednje Albanije, ostali delovi plemena Albanoi, više bratstava, o kojima sam pisao u mojoj studiji "Ko su Albanoi?"

Duž vekova III-V naše ere Balkan su preplavili tzv. Varvari, Goti, Vizigoti, Ostrogoti, Gali, Sarmati, Alani, Markomani, Huni, Avari, koji ga opljačkaše, spališe i opustošiše. Evo šta piše sv. Jeronim iz Stridona Dalmacije, hroničar kraja IV veka:

"Ježim se kad pomišljam da prikažem razaranja našeg vremena. Ima više od 12 godina što krv teče kao reka: Goti, Sarmati, Alani, Markomani pustoše i pljačkaju Trakiju, Makedoniju, Dardaniju, Tesaliju, Akaju, Epir i svu Panoniju. Svuda nasilja, teror, svuda uzdasi, svuda strašna figura smrti. Za ovo svedok je Ilirija, svedok je Trakija, svedok je i mesto gde sam se rodio, gde se sve razori, sem neba i zemlje, drača i gustih šuma."
Varvari nisu samo ubijali, već su odvodili i sa sobom, putevima njihovih pustošenja, desetinama i stotinama hiljada zarobljenika, sve pretvoreno u roblje, sve odvedeno sa Balkana. Sledstveno, posle ovih razaranja i pustošenja stanovništvo Balkana se mnogo-mnogo proredilo.

U ovo vreme počinju i Sloveni da prelaze Dunav. U početku sa Avarima, kao izviđačke jedinice, koje su isto tako pustošile i pljačkale, a zatim su počeli da prelaze Dunav i sa porodicama, te više nisu pljačkali, već su se nastanjivali u opustošenim predelima, kao sedentarni zemljoradnici, koji više nisu mislili da se otuda udalje. Oni su se tu nastanjivali za stalno. Pozivani su zato i od vizantijskih imperatora, pošto je opustošene predele trebalo ekonomski obnoviti, a granica na severu imperije da se brani od novih Varvara i pljačkaša. Oni koji nisu pozvani od imperatora, prelazili su Dunav samovoljno i snagom svog oružja osvajali teritorije i gradove, pa i takva utvrđenja kao što je bio Durrhachium (Drač, glavni današnji primorski grad Albanije). Godine 548. nove ere Sloveni, pradedovi današnjih Srbo-Crnogoraca i Makedonaca, snagom svog oružja osvojiše Durrhachium.

Naglašavam ovde da je jedan deo ovih Slovena stigao na Balkan vekovima pre, zajedno sa Pelazgima, koji su ušli na Balkan preko Male Azije. Kad su stigli na Balkan Iliri, Sloveni su se povukli na severu Dunava. Jedan deo ovih Slovena opstali su tu, na teritoriji današnje Rumunije, i njih poznaje istorija sa imenom Andi. Drugi deo, sada i oni poznati sa imenom Serboni, nastavili su svoju seobu do Kavkaza, gde ih beleži Ptolomej u II veku naše ere. Negde u to vreme oni se vraćaju prema Srednjoj Evropi i, zajedno sa ostalim Slovenima, opet silaze na obale Dunava i, odavde, kako smo rekli, iznova ulaze na Balkan.

Ovi Sloveni, koji dolaze sa ruskih stepa, i pogotovo Dačani, koji se u II-III veku nove ere sele sa Balkana i nastanjuju se u današnjoj Rumuniji, izazvali su novu seobu Anda, koji prelaze Dunav i, u III veku naše ere, nastanjuju se u Trakiji, teritorija današnje Bugarske.
U kakvom su stanju našli Sloveni Kosovo, kad su se tu nastanili u V veku, eto šta priznaju sami albanski istoričari:

"Godine 441. Atila, vođa Huna... osvoji, pograbi i poruši jedan veliki broj gradova Makedonije i Ilirije, i posebno u Dardaniji (= Kosovo). Vizantijski istoričar Prisk, koji je prošao po ovim oblastima sa jednom delegacijom koja se upravila za na dvor Atile, kaže nam da je Dardanija pretvorena u nenastanjenu pustinju, koju su bile prekrile šume. Kuda god su prošli, Huni su pljačkali i odvodili sa sobom jedan veliki broj stanovništva kao ratne zarobljenike. Među ovim robovima, Prisk kaže da je video i Ilire sa obala mora".

Neki albanski "naučnici", pretendirajući da su Iliri i da su u odnosu na Slovene bili jako razvijeni, na jednom neuporedivo višem kulturnom stupnju, prave svakakva besmislena upoređenja i poniženja Slovena, posebno Srba. Englez Noel Malkolm, koji se povodi za njima, piše:

"Prve opise za njih (Srbe) ostavili su nam vizantijski autori, koji nam ih opisuju kao divlje stanovništvo, više stočarsko negoli poljoprivredno, sa mnogo glavara, ali bez vrhovnog vođe. Za jedno plemensko stanovništvo, sa jednim prilično niskim stepenom materijalne kulture, prispeće na obale Dunava i njihov pogled prema jugu može se uporediti sa jednim ogladnelim čovekom, koji oslanja svoje lice na izlog dućana pun prehrambenih artikala".

Prethodne opise vizantijskih autora gospodin Malkolm izgleda nije ni video, jer i on vidi samo ono što se sviđa velikoalbanskim šovinistima i rasistima. Činjenica je neosporna da Sloveni nisu nasledili "procvetali" Balkan engleskog falsifikatora istorije Malkolma, već "nenastanjenu pustinju" vizantijskog istoričara Priska. Jako proređeno stanovništvo Balkana Sloveni su asimilirali, izuzev Grka, Albanoa, Rumuna i Vlaha. Delimično su i njih asimilirali, ali ne sve. U predelima današnje Grčke, ne samo što nisu asimilirali Grke već su Grci asimilirali Slovene.

Posle VI veka Iliri se više ne spominju u nikakvim napisima. Poslednji ostaci Ilira pretopljeni su sa Slovenima duž njihovog zajedničkog života.
U srednjem veku, po raznim napisima, srećemo opet ime Ilira i Ilirija, ali sada se tim imenima podrazumevaju Sloveni i Srbija, Makedonija, Crna Gora, Bosna i Hercegovina, Hrvatska.

U srednjem veku, upravo godine 1043, prvi put u istoriji čovečanstva spominju se i Albanci na teritoriji današnje Albanije, upravo u njenom srednjem delu, u poleđini grada Drač, kako se tada na srpskom jeziku zvao taj grad, poznat u antička doba pod imenom Epidamnus, zatim Durrhachium.

Te godine, 1043, pod komandom dračkog kneza Đorđa Manijaka, jedna vojska od Normana, Bugara, Grka i Albanaca (arvanitai), krenula je preko Ohrida za Thesaloniqi (Solun) i otuda u pravcu Carigrada. Hroničar tog vremena, Michael Attaleiates, u jednom svom spisu spominje tu i Albance. Ana Komnen, koja je iz XI i XII veka, odredila je i granice tadašnje Albanije. Ona kaže da se u XI-XII veku Albanija prostirala u predelu između reke Crni Drim (na Istoku) i Jadranskog mora (na zapadu), i - na severu - do reke Drim, a na jugu do reke Škumbini. I Italijan Marino Barlecio (Barlezio,1460-1512) kaže da se Epiroti (Albanci) i Epir (Albanija) prostiru na sever do reke Drim, da preko Drima nema Albanaca, pošto tamo žive Iliri (Sloveni). Skadar, od 910. godine naše ere i za 500 godina redom bio je prestonica Crne Gore i Srbije. Mi možemo slobodno verovati ovom Italijanu, jer je tada živeo u Skadru, borio se rame uz rame sa Ilirima (Slovenima) za odbranu Skadra od turskog napada i sve što piše, video je svojim očima. On je autor dobro poznatog dela "E OBSIDIONE SCODRENSI (OPSADA SKADRA), objavljeno na latinskom jeziku u Veneciji 1504. godine. Ovo nam kažu i ostali istoričari tog vremena, pa i sami Albanci. Koliko za primer, spomenuću biskupe Marina Bicia i Petera Mazareka. Za obojicu Albanci pretendiraju da su njihovi, Albanci. Ovo nam u poslednje vreme reče i Englez Robert Elsije, poznat kao veliki prijatelj Albanaca. Evo kako se on konkretno izražava:

"U srednjem veku nije bilo mnogo albanskog stanovništva po primorskim albanskim gradovima. Stanovnici Durresa (Drača) bili su pretežno Venecijanci, Grci, Jevreji i Sloveni. U Skadru su živeli Venecijanci i Sloveni, dok u Vlori Grci Vizantinci ".

Ne znajući odakle su stigli na Balkan Albanci, u početku naš Dalmatinac Tuberone Cervo (1455-1527), poznat kao istoričar, a zatim i norveški naučnik, istoričar i akademik, prof. dr Hans Tunman (Hans Erich Thunmann, 1746-1778), postaviše hipotezu o poreklu Albanaca od Pelazga, koju prihvatiše skoro svi, posebno August Šlajher i Georg fon Han, dva najveća pelazgomana svih vremena, koje su nadmašili, razume se, samo albanski pelazgomani.

Svima dobro poznati austrijski akademik, prof. dr Gustav Majer - pošto je strogo naučnom analizom oborio hipotezu o poreklu Albanaca od Pelazga i pošto je rekao da su Albanci bratski narod sa baltičko-slovenskim Litvancima - prvi je koji lansira novu hipotezu o Albancima. On je rekao da je albanski jezik nastavak jednog dijalekta ilirskog jezika). A ovo znači da su i Albanci ili Iliri ili sinovi Ilira. On je to samo rekao, pretpostavio. Apsolutno ničim nam to nije dokazao.

Zbog toga što su u to vreme Albanci bili slabo poznati, a o njihovom jeziku nisu postojale nikakve studije, kao i zato što su u to vreme naučna istraživanja o narodima bila podložna romantizmu, pretpostavka G. Majera je prihvaćena kao OPINIO COMMUNIS i naučnici su se držali nje sve do početka XX veka. U istoriji albanologije su poznati kao veliki iliromani Leak, Han, Ksilander, Miklošić, Mejer, Jokl, Pedersen, Krečmer, Cimohovski, pa i mnogi naši: Milan Šuflaj, Dimitrije Tucović, Henrik Barić, Ljubo Bulatović-Ibrijski, Božidar Ferjančić, Momčilo Spremić, Bogoljub Hrabak, Mirko Bajraktarević, Živko Avramovski, Gojko Vukčević, Dragoslav Srejović, Borivoje Čović, Relja Novaković i dr. Među nealbancima, ovi poslednji, zajedno sa Hrvatom Antunom Majerom, moguće su poslednji Mohikanci te hipoteze. U toj romantičnoj, prednaučnoj fazi razvoja albanoloških studija, zbog nedostatka dokumenata i naučnih činjenica, svi su oni intuitivno pretpostavili da su Albanci genealoški sledbenici Ilira, pa i Pelazga. Neki nastavljaju da pričaju to i dan-danas, štaviše i sa fanatičnim i najfundamentalističkijim insistiranjem, ne uzimajući ni najmanje u obzir naučnu istinu! Za njih je albanski jezik upravni nastavak ilirskog jezika. Sledstveno, i Albanci su za njih upravni, genetički sledbenici Ilira.


Istina o svom trošku

Još 1994, na albanskom jeziku, akademik, prof. dr Kaplan Burović objavio je studiju POREKLO ALBANACA, koju naredne godine štampa i na našem, srpskom jeziku, a zbog prevelike važnosti i aktuelnosti preštampava je i 2004. Naredne godine, 2005, ta se studija prevodi i objavljuje na makedonski jezik, a 2007, dopunjena novim dokumentima, činjenicama i poglavljima, ona se opet štampa na srpski jezik, ovaj put pod naslovom KO SU ALBANCI?

Pre godinu dana ova je knjiga prevedena na engleski jezik, ali do danas nije mogla da se štampa zato što su je sabotirali, ne samo albanski već i neki srpski izdavači. Videvši ovo, Akademik Burović je ovih dana uzajmio novac i uneo knjigu u proces štampanja i na engleskom jeziku. Za naše čitaoce preštampavamo poglavlje ALBANCI NISU ILIRI.

Prof. dr Kaplan Burović, albanolog i politički disident, ostavio je neizbrisiv trag kako po svojoj životnoj golgoti koju je herojski podnosio, tako i po neustrašivoj borbi - perom i znanjem decenijama ju je vodio dokazujući svetu srpsku tragediju i istinu. Ali i sopstvenu. Naučnik koji je stručnim argumentima, kako mnogi tvrde, pobio sve albanske falsifikate. Burović je disident broj jedan, mada se o tome malo zna u Srbiji. Kaplan Burović je nezamenljiv autor teza po kojoj Albanci nisu ni autohtoni, niti su ilirskog porekla. Napisao je na desetine stručnih knjiga, prevedenih na pet svetskih jezika.

Извор: Таблоид,лист против мафије....