jest eto mi Balkanci smo najpametniji na Svijetu, aha kako da ne , čudi me kako se sve ne rikta po nama ..... 

Nora Beloff, writing in her book Yugoslavia: An Avoidable War (New European Publications, London, England, 1997), also allege that "that Bosnian government arranged to kill their own people" so as to get the Bosnian Serbs blamed. She alleges the news reporter Martin Bell, now an independent MP in Britain, had known about these allegations through his contacts with British UN officers but "he ignored what they might have told him". She repeats claims, as reported in David Owen's account of the bombings, that western experts had discovered that it was the Bosnian government forces and not the Bosnian Serbs who had been behind the attack in February 1994. Allegedly, when UNPROFOR wanted the Bosnian government to participate in truce negotiations, the British commander, General Michael Rose:
"Blackmailed the Bosnian Muslim leaders into submission. He told them that unless they agreed to cooperate, he would tell the international press that he had technical expertise proving that the grenade came from the Muslim, not the Serb, side" (Beloff, p112/113).
Other attacks supposedly carried out by the Bosnian government - and blamed on the Bosnian Serbs - include:
•   29th June 1992: Rocket attack on Sarajevo's TV station kills 5 people. Bosnian government troops implicated in this attack (The Sunday Times, October 1st 1995).
•   17th July 1992: A "choreographed" mortar salvo, 30 seconds after British Foreign Secretary Douglas Hurd entered a building for a meeting with the Bosnian President, Alija Izetbegovic. The attack killed or wounded 10 bystanders - but not Hurd's guard of honor, who had clearly been forewarned and ducked for cover seconds before the attack.
•   4th August 1992: Bomb attacks which were filmed by the Western film crews at a funeral of two orphans in a cemetery in Sarajevo. The attacks were blamed on the Bosnian Serbs.
•   13th August 1992: After the Yugoslav Prime Minister Milan Panic arrives in Sarajevo airport for a meeting with Izetbegovic, a Bosnian government sniper kills US TV producer David Kaplan. The attacks disrupts the schedule of Panic, and he only manages to spend 20 minutes on the phone with Izetbegovic.
Philip Corwen, a senior member of the UN in Bosnia has recently written a book about his experience there (Dubious Mandate: A memoir of the UN in Bosnia, Summer 1995 [Duke, London, UK, 1999]):
"The French forces (the main UN armed force in Sarajevo) were continually harassed, shot at, blocked at, and threatened by Bosnian government forces . . . it was the French who pointed out that the Bosnian government was placing weapons systems next to UN facilities in order to draw fire from Serb artillery onto civilian and UN targets and thus provoke international outrage against the Serbs . .. (p178)

Piter Brok je, boraveći na svim stranama tokom ratova u bivšim jugoslovenskim republika, i tragajući i upoređujući članke i TV priloge objavljene u medijima širom sveta, u svojoj prošlog meseca objavljenoj knjizi „Medijsko čišćenje: prljavo izveštavanje”, o novinarstvu i tragediji u Jugoslaviji, sklopio sliku o tome kako su novinari proizvodnjom vesti, korištenjem glasina i izjava sumnjivih svedoka „iz druge ruke” od Srba napravili „etničke čistače”, masovne ubice, silovatelje i ratne zločince koji su počinili genocid. Posle brojnih članaka i knjige „Huškačko novinarstvo”, objavljene 1993. godine, u kojima je upozoravao na medijske manipulacije žrtvama i brojevima, Brok je na sebe navukao bes novinara, ali pojedinih vlada koji su manje istraživali a više koristili servirane priče. Tako je postao „prijatelj Srba”.

U knjizi izdatoj u Los Anđelesu, koja se za sada može naručiti jedino preko Internet adrese www.mediacleansing.com, Brok je tridesetogodišnjim iskustvom istraživačkog novinara razotkrio mnoge do sada „nesporne” izveštaje, „činjenice”, brojke i događaje koji se nisu dovodili u pitanje.

U nameri da uporedi odnos prema sedmoj sili u bivšim jugoslovenskim republikama, Brok u intervjuu za „Politiku” objašnjava da se tzv., interaktivni „odnos” mora posmatrati sa dva aspekta: jedno su zvanične strukture, a drugo je – javno mnjenje.

– Na početku, Slovenci su primenili ne baš suptilne metode zastrašivanja koje su uključivale scene o kojima je tako stručno izveštavala Silvija Pođoli (Nacionalni radio) na brifinzima tokom tog desetodnevnog rata. Prisustvo naoružanih vojnika na konferencijama za medije učinilo je mnogo da odvrati Amerikance i druge reportere od istraživanja izvan zidova pres-centra i hotela kako bi utvrdili realna zbivanja u tom konfliktu.

Pa kako su izgledali izveštaji iz Slovenije?
– O tome je izeštavano izvršnim urednicima u evropskim „kontrolnim” biroima i u Americi, koji su minimizovali priloge u američkim novinama na puko izveštavanje o „činjenicama” kojima su ih snabdevali zvanični slovenački novinari. I naravno, odnos JNA prema medijima bio je fatalno nepostojeći.

Dakle, vesti i članci su nastajali na veštački način?
– Tada, na samom početku, nepoznavanje istorije, kulture i jezika, pogotovo kod američkih novinara, bilo je flagrantno, a isključivo korišćenje „stringera” (sa otvorenim ili skrivenim vezama sa državnom štampom) na početku je doprinelo neuspehu. Američko osoblje za odnose sa javnošću takođe je bilo umešano u pravljenje medijskih strategija. Ovde prvenstveno mislim na Filis Kaminski, koju je sam David Fin iz Ruder i Fina identifikovao kao tadašnjeg „starijeg međunarodnog savetnika” slovenačke vlade.

A kako vam je izgledalo izveštavanje iz Hrvatske, Bosne i sa Kosova i Metohije?
– Slovenačka medijska „doktrina” odredila je postavke „novinarstva naklonosti” ili „novinarskog lobiranja” koje je preovladavalo tokom ratova koji su usledili jedan za drugim u Hrvatskoj, Bosni i na Kosovu. Strana štampa je trebalo da bude kontrolisana kroz „dojave”, lažne informacije, konstruisane događaje (uključujući zloglasna granatiranja pijaca u Sarajevu) i zvanično bratimljenje tokom te decenije, čak sve do danas, npr. Hag, Srebrenica, „nezavisnost” Kosova, itd.

Zapadna/američka, medijska „eksploatacija” i zastrašivanje rutinski su se obavljali tokom rata u Hrvatskoj, kada je dezorijentacija većine dopisnika postala svakodnevnost. A nekoliko dana posle „početka” bosanskog rata, „ukopani” mediji u Sarajevu su pokazali da je stvar gotova. Do vremena kada je NATO rat na Kosovu buknuo, američki čitaoci i gledaoci, uključujući Kongres i operativce u inostranoj politici, bili su temeljito instruirani da su „dobri momci” sa belim kapama – svi osim Srba.

A srpski medijski odgovor?
– Svakome ko je proveo neko vreme u regionu bilo je očigledno da je odgovor srpskih medija bio katastrofalan. Lično sam imao koristi od kompetentnog „izveštavanja” Tanjuga – čak iako je ono zvanično bilo loše korišćeno u domaćoj srpskoj štampi. I bio sam iznenađen da je samo nekolicina zapadnih/američkih novinara koristila izveštaje te organizacije. Takođe su rutinski ignorisane srpske nevladine organizacije, kao i verodostojni autoriteti, kao što su Vojin Dabić, dr Ljubica Toholj i drugi.
Pres-centri su neminovno postali „novinarsko pozorište” sa reporterima kao glumcima.

Da li su Srbi mogli drugačije medijski da odigraju svoju ulogu?
– Naravno, „moglo je biti” nešto... bilo šta „bolje”. Međutim, nisam siguran šta bi to moglo biti, budući da su srpski mediji evoluirali u „novi žurnalizam”.

Razumljivo, ograničena akcija oduzimanja akreditacija i viza od strane predsednika Ćosića, a kasnije bosanskih Srba, bila je odgovarajuća. Privukla je pažnju američkih urednika u „Vašington postu” i Si-En-Enu, na primer, i obezbedila nešto vremena na ekranu za predsednika Karadžića.

Kako su postali neprikosnoveni „loši momci”?
– Što se tiče Srba kao „loših momaka” – srpske zvanične strukture nisu ništa uradile da pomognu da se promeni taj imidž, a novinari koju su stizali na teren već su imali u glavi predstavu – da su Srbi zlikovci.
Opoziciona štampa učinila je malo da srpska priča stigne do „spoljnog sveta”.

Koje su naše osobine i pogrešni potezi doprineli da nas pregazi medijski rat?
– „Medijski rat”, kao i stvarni konflikt, nije bio antiseptična pojava. Rat i ratno izveštavanje se ne događaju u vakuumu. Bilo je, kao što sam rekao ranije, jezičkog, istorijskog i kulturnog nepoznavanja od strane zapadnih/američkih reportera – i, što je još važnije, njihovih urednika kod kuće.
Karakterne osobine su uvek provokativna tema kada se umešaš u sukobljene kulturne osobenosti. To je osetljiva tema koju većina zapadnih/američkih novinara ne može da artikuliše i uvek se na nju gledalo kao na plemenske čarke.

Vaša knjiga je svojevrsna optužnica za medije koji su prljavo izveštavali. Koji biste novinski članak ili TV izveštaj označili kao prelomni u opredeljivanju zapadnog javnog mnjenja?
– Specijalna TV emisija Pitera Dženingsa na Ej-Bi-Siju „Zemlja demona” očigledno je najnepodnošljivija. Izveštaj Džona Barnsa iz „Njujork tajmsa”, za koji je dobio Pulicerovu nagradu, o Borisu Heraku, jednako je neprihvatljiva i nerazjašnjena.
Lažno izveštavanje o „koncentracionom logoru” u Trnopolju i režirana fotografija Fikreta Alića nesporno je uticala na zapadno javno mnjenje.
Izveštavanje Roja Gatmana u aprilu 1994. o „desetinama hiljada” ratnih zločinaca na slobodi u bivšoj Jugoslaviji, podrazumevalo je postojanje barem 20.000 takvih, što je bilo smešno i apsurdno. Njegovi urednici je zbog toga trebalo da budu otpušteni.

U januaru 1993. godine pojavila se priča o 60.000 silovanih muslimanskih žena, izračunali ste da je to 220 dnevno. Koga smatrate najodgovornijim za lansiranje te priče?
– Američki urednici su najodgovorniji u ovom slučaju, kao i stotine drugih zato što nisu tražili dokaze.

Roj Gatman i Džon Barns, dobitnici Pulicerove nagrade za novinarstvo u 1993, medijski se provlače kroz gotovo sve događaje u ratovima u bivšim jugoslovenskim republikama. U knjizi ste analizirali slabe tačke njihovih izveštaj. Navedite nam ukratko neke od njih.
– Hronologija i jednog i drugog slučaja bolje se razume u mojoj knjizi. Jedan od najzloglasnijih trendova vidljiv u pisanju ova dva reportera jeste njihovo zanemarivanje izveštavanja o Srbima „očišćenim” iz Hrvatske, Bosne i sa Kosova. Ovaj ogroman jaz u izveštavanju o ratu u Jugoslaviji je zaštitni znak propalog zapadnog/američkog novinarstva, a Barns i Gatman sigurno nisu bili sami u tome.

Koga ste još od novinarskih imena uhvatili u „prljavim izveštajima”?
– Verovatno je najozloglašeniji primer bio „intervju” koji su uradili Peni Maršal iz Aj-Ti-Ena, Ed Vulijami iz „Gardijana” i Ijan Vilijams iz britanskog Kanala 4, sa montiranim snimljenim materijalom kamermana Aj-Ti-Ena Džeremija Irvina u Trnopolju. Krajnje neoprostivo.
Što se tiče drugih, samo proverite imena na recepciji hotela „Holidej In” u Sarajevu, i ako počnete sa A pronaći ćete „njeno visočanstvo” Kristijan Amanpur. Spisak se, naravno, nastavlja.
Najsramotnija uloga u celoj medijskoj katastrofi u jugoslovenskim ratovima verovatno pripada nekom o kome malo ko nešto zna. Bil Ahern, bivši glavni urednik Asošijeted presa, važi za glavnog medijskog policajca, najvećeg svetskog monopolistu novinskog izveštavanja.

Koje je za Vas bilo najupečatljivije „kuvanje brojki” u novinarskim izveštajima?
– U TV intervjuu u januaru 1994, Barns je tvrdio ne trepnuvši okom da je 300.000 bosanskih muslimana ubijeno, da ih je možda 900.000 ranjeno i da „stotine dnevno umiru”! Mora da su čak i šefovi propagande u kabinetu predsednika Izetbegovića bili iznenađeni.

Šta smatrate najgorom novinarskom nameštaljkom u balkanskim ratovima?
– Teško je odabrati samo jedan događaj. Ali moram da izdvojim nepoznatog propagandistu u štabu generala Veslija Klarka za izvanrednu prevaru koju su skovali kako bi „opravdali” NATO bombardovanje Beograda, Novog Sada i drugih gradova.

Na osnovu Vašeg višedecenijskog istraživanja, šta ste zaključili u koje slučajeve su prste umešale agencije za marketing?
– Postoje mnoge dobre studije o ovom fenomenu. Jedna od najboljih koja mi pada na pamet je delo Džona Makartura „Nepouzdani izvori”.
„Novi” američki žurnalizam zaista jeste PR, odnosno – odnos sa javnošću.

Kuvanje brojki

Brok u knjizi otkriva igru brojkama koju su igrali izvesni mediji i vladini službenici, pa se tako događalo da 1993. broj ubijenih Muslimana varira od 20.000 do 200.000. Džon Barns je u „Njujork tajmsu” zaokružio ovu cifru na 300.000. Brok takođe podseća kako je šef odeljenja Stejt departmenta za Jugoslaviju Džordž Kini u analizi o broju žrtava za četiri godine rata BiH izvestio o 70.000 poginulih, ali je taj „balon” preko različitih organizacija, političkih štabova i novinskih izveštaja neprekidno rastao. Slično je bilo i sa silovanim muslimanskim ženama. U tome je Roj Gatman takođe imao centralnu ulogu. Zasluge za više od 60.000 silovanih dele i Čarls Lejn u „Njuzviku” i njegove kolege u „Filadelfija inkvajeru”. Te cifre su, naravno, kasnije drastično splasnule, a o 800 silovanih Srpkinja, što su potvrdile i UN, nisu objavili ni slova.

Na kraju bosanskog rata, 1995. godine, došlo je do ubijanja muslimanskih muškaraca u Srebrenici čije su brojke varirale od nekoliko hiljada u početku do osam, pa čak i deset hiljada, u zavisnosti od izvestilaca. To je uskoro postao „najgori masakr u Evropi od vremena holokausta”. Objašnjavajući pumpanje brojki u „slučaju Srebrenica”, Brok razotkriva i druge slučajeve eskalacije brojeva, kao vrstu retoričke kalkulacije koja je nastajala u sadejstvu medija sa nevladinim organizacijama i različitim vladinim organizacijama. Kalkulacije su rasle do optužbe za genocid, a optužnica Haškog tribunala je uključila na kraju hiljade umešanih.

Isti princip je primenjen i u kosovskoj krizi od 1999. godine, kada je američka vlada u jednom momentu izvestila da su Srbi ubili 100.000 Albanaca.
Brok takođe razotkriva detalje kako su i zašto 1993. godine Džon Barns i Roj Gatman podelili Pulicerovu nagradu, i kako je došlo do „priznanja” bosanskog Srbina Borislava Heraka o 35 ubistava i 16 silovanja, čija je priča objavljena u „Njujork tajmsu”, kao i to kako je Gatman patentirao nacističke logore u Bosni, pa je Trnopolje postalo novi Aušvic.
U knjizi je osvetljena uloga prljavih medijskih izveštaja koji su se pojavljivali u Ej-Bi-Si njuzu, Si-En-Enu, „Kriščen sajens monitoru”, „Vašington postu”, ali i britanskom Bi-Bi-Siju, „Gardijanu”…

Suze mi idu od smijeha,hahahahaha ... hon dju hiju sta ste vi engleskinja!!hahahaha

Nisi objavio klip na pravom mjestu. Progledacu ti kroz prste sada, zato sto malo sale nije na odmet, ali sledeci put brisem post bez razmisljanja. 

to malo da popusti nervoza , vidim da je rasssse počeo lijepit neke tekstove od kilometra 

i, jeli popustila?

Natrag na topic...

vidi,vidi.. kako je vladek postao opasan.. sad je on faca ovdje,ne.. ipak je moderator i može radit kaj želi.. 
Zašto ja nisam moderator ?!?