Ajde nekoliko reci o sufizmu - nesacam se da sam video bilo sta slicno.

Sufizam je religiozna filozofija Islama - ili kako neki vole to da zovu - misticizam Islama. Oni sebe zovu Ahl al-Haqq - "posvecenici prave Realnosti". Rec Sufi znaci "onaj koji ima cisto srce". Sufi posvecenici su poznati pod imenom Dervishi - Dervish naziv za sufi posvecenika kada je prihvacen od strane drugih da praktikuje ucenje Sufizma. Razvoj Sufizma pocinje od prvih dana razvoja Islama - pretpostavlja se da je rani 8. vek istorijski pocetak ucenja. Postoji mnogo aspekata Sufi ucenja - ali najbitnije je centralni cilj prakse - otkrivanje misterije Boga. Sufi mistici sebe zovu "salik" ili putnik na putu ka Bogu. Zanimljivo je da se rec al-Haqq - koristi za Boga ali snaci i Realnost. Znaci Sufi bi za sebe rekli da su putnici koji teze spajanju sa Realnoscu. Na tom putu oni se pridrzavaju nekoliko osnovnih principa: 1. Izbegavanje greha 2. Apstinencija 3. Siromastvo 5. Strpljenje 6. Vera u Boga 7. vera u dostizanje krajnjeg cilja sjedinjenosti sa Bogom (zadovoljstvo sjedinjavanja).

Sufi ucenje nije nastalo samo od sebe. Vuce duboke korene vec postojcih misterija starog veka - neoplatonizma stare grcke, ranog hriscanstva, gnosticizma i budizma. Sufizam je uvek striktno bio i ostao vezan za Islam i Kuran ali je uvek drzao samospoznaju i spoznaju Boga na prvom mestu. Zbog toga se cesto sukobljavao sa mainstream Islamom. Glavni razlog je individualno iskustvo Boga koje Sufizam zastupa  koje se po svojoj definiciji suprotstavlja politickoj primeni Islama kao religije masa i celokupnih naroda. Cesto u proslosti su Sufi redovi bili anatemizovani od strane zvanicne Islamske vlasti zbog pojedinih Sufija koji su svojim izjavama izlazili van okvira ortodox Islama. Oni su cesto nazivani sekularnim monasima (totalni oximoron prim prev) - ali su opstali kroz istoriju zbor svoje posvecenosti Bogu.

Mozda najpoznatiji od svih je Sufi pesnik Rumi koji je iza sebe ostavio predivna pisana dela.

Evo malo podtaka iz wikipedije:

Basic beliefs
Dervishes—the name given to initiates of Sufi orders—believe that love is a projection of the essence of God to the universe. They believe God desires to recognize beauty by looking at himself within the dynamics of nature. Divine love is not restricted to what the term "love of God" implies, it also includes human loves with a perspective that views everything as a manifestation of God.

The central doctrine of Sufism, sometimes called Wahdat or Unity, is the understanding of Tawhid: all phenomena are manifestations of a single reality, or Wujud (being), or al-Haq (Truth, God). The essence of being/Truth/God is devoid of every form and quality, and hence unmanifested, yet it is inseparable from every form and phenomenon either material or spiritual. It is often understood to imply that every phenomenon is an aspect of Truth and at the same time attribution of existence to it is false. The chief aim of all Sufis then is to let go of all notions of duality, therefore the individual self also, and realize the divine unity.

Sufis teach in personal groups, believing the interaction of the master is necessary for the growth of the pupil. They make extensive use of parable, allegory, and metaphor, and it is held by Sufis that meaning can only be reached through a process of seeking the truth, and knowledge of oneself. Although philosophies vary between different Sufi orders, Sufism as a whole is primarily concerned with direct personal experience, and as such may be compared to various forms of mysticism such as Zen Buddhism and Gnosticism.

The following metaphor, credited to an unknown Sufi scholar, helps describe this line of thought.

There are three ways of knowing a thing. Take for instance a flame. One can be told of the flame, one can see the flame with his own eyes, and finally one can reach out and be burned by it. In this way, we Sufis seek to be burned by God.
A significant part of Persian literature comes from the Sufis, who created great books of poetry (which include for example the Rubaiyat of Omar Khayyam, the Conference of the Birds and the Masnavi), all of which contain teachings of the Sufis.

Sufi practices

Muraqaba

Main article: Muraqaba
Muraqaba is the word used by many Sufis when referring to the practice of meditation. The Arabic word literally means observe, guard or control one's thoughts and desires. In some Sufi orders, muraqaba may involve concentrating one's mind on the names of God, on a verse of the Qur'an, or on certain Arabic letters that have special significance. Muraqaba in other orders may involve the Sufi aspirant focusing on his or her murshid, while others (such as the Azeemia order) imagine certain colors to achieve different spiritual states.


Dhikr
Dhikr (Zekr) is the remembrance of God commanded in the Qur'an for all Muslims. To engage in dhikr is to have awareness of God according to Islam. Dhikr as a devotional act includes the repetition of divine names, supplications and aphorisms from hadith literature, and sections of the Qur'an. More generally, any activity in which the Muslim maintains awareness of God is considered dhikr.

The Sufi orders engage in ritualized dhikr ceremonies. Each order or lineage within an order has one or more forms for group dhikr, the liturgy of which may include recitation, singing, instrumental music, dance, costumes, incense, meditation, ecstasy, and trance. (Touma 1996, p.162). Dhikr in a group is most often done on Thursday and/or Sunday nights as part of the institutional practice of the orders.

Hadhra
Main article: Hadhra
Hadhra is a dance associated with dhikr practiced primarily in the Arab world.


Qawwali
Qawwali is a form of devotional Sufi music common in Pakistan and North India. As a tradition, Qawwali is known for its secular strains. Some of its modern-day masters have included Nusrat Fateh Ali Khan and the Sabri Brothers.


Sama
Sama or Sema' (Arabic "listening") refers to Sufi worship practices involving music and dance (see Sufi whirling). In Uyghur culture, this includes a dance form also originally associated with Sufi ritual. See Qawwali origins and Origin and History of the Qawwali, Adam Nayyar, Lok Virsa Research Centre, Islamabad, 1988.


Khalwa
Khalwa refers to a form of retreat, once widespread but now less common.
==================================================
I jedna pesma od Rumi-ja

Where is that Moon that never rises or sets?
 Where is that soul that is neither with nor without us?
Don't say it is here or there.
All creation is Him but for the eyes that can see.

bas sroceno ukratko

Што више сазнања о другим верама, нарочито о исламу, све више волим ово моје православље.

Drago mi je onda da ima neke koristi od mog pisanja 

"Dervis i smrt" Mesa Selimovic sjajna knjiga, vredi procitati!

Da knjiga je sjajna - posebno za ljubitelje sahovske igre - radnja je fenomenalno odradjena a i dobro predstavlja Dervishe i njihov red. Film je jos bolji jer daje scene njihovih ritualnih igara i pevanja cija je svrha objasnjena donekle u gornjem tekstu.

Zanimljivo je da u danasnjoj Maleziji (informacija je iz prve ruke) - zvanicna islamska zajednica (citaj drzava) ne prihvata Sufi redove kao deo zvanicnog Islama. Naziva ih sekularnim strujama jer se po njima - Sufizam odvojio od osnovnog ucenja Kurana. Sa druge strane Sufi redovi imaju jaku potporu u narodu koji ih podrzava i dobrim delom je razlog zasto nema otvorenih progona od strane drzave. 

striktno govoreci sufizam nije deo islama jer se tu islamski gospodar robova allah (jehova) gubi  u sveprisutnom panteistichkom bozanstvu . bog vishe nije tvorac i vlasnik ljudi ve se poistovecuje sa celokupnom prirodom . naravno tu onda otpadaju razne predstave o kaznama/nagradama i.t.d.

Pa sa istorijske strane i donekle dogmatske moram da te ispravim jer upravo citam dobru knjigu o sufizmu - iako lici da se u ucenju odvaja od srzi islama on je kompletno u Islamu. Molitve iz Kurana se koriste u formi mantri u redovnoj praksi. Problem koji nastaje izmedju zvanicnog ISlama i Sufizma je politicke prirode a ne religiozne. Ali se slazem sa opisom Alaha - u svakom slucaju je to u pitanju.

Sto se kazne i nagrade tice u slici Alaha - znimljivo je da je prvobitni rani Sufizam (8-10vek) bio totalno zaokupljen primarnim grehom, strahom od Alahove kazne i bezanjem od greha. Sufiji su bili veoma slicni Indijskim fakirima - non stop u postu, izlagali su telo neprestanom fizickom mucenju da bi dokazali svoju ne vezanost za njega i posvecenost Alahu, ziveli su ko prosjaci i lutalice. Stvari se menjaju u kasnijim periodima gde je cetralna slika puta ka Bogu ljubav prema njemu a odbacivanje matrijalnog se svodi na odbacivanje mentalne vezanosti za materijalno - otuda meditacije, pevanje i igre koje imaju za cilj gubljenje logosa i potpuno otvaranje srca Bogu.

u islamu ideja o materijalnom kao izvoru greha nije toliko prisutna. islam je po tom pitanju blizi judaizmu nego hriscantstvu,odnosno ne smatra da je zemaljski zivot gresan ako se sprovodi po odredjenim pravilima .sufi-sekta se bash po tim pitanjima odvojila od onog islama koji je stvorio muhamed (i koji je zapisan u kuranu) i priblizila gnostichkim uticajima. ima naznaka da je islamski okvir sufizma postao samo neka vrsta spoljashnjeg omota koji je shtitio pokret od sukoba sa pravim muslimanima, dok je unutrashnji smisao bio potpuno neislamski.

U tome se slazem ali ja samo Sufizam ne bi zvao sektom jer je njihov polozaj veoma slican polozaju Kabalista u Judaizmu. Nesto kao unutrasnji krug posvecenika koji se bave teozofijom religije. Sto se Muhamedovog ucenja tice - i ono je isto - ali su primene razlicite kao i licni odnos prema molitvama. Obichan musliman ce odrecitivati pesmicu pet puta dnevno - Sufi ce isto to raditi ali ce njegova molitva biti bliza budistickoj meditaciji. Isto tako - Sufiji sami sebe zovu gnosticima - za njih je svako gnostik ko radi na razbijanju intelktualne vezanosti za okolinu a sto se inace postice meditacijom/molitvom.

Islam koji se suprotstavlja Sufizmu je politicki ISlam koji tezi da manipulise vernicima u politicke svrhe. To je Islam koji propagira Dzihad kao rat protiv ostalih religija. Sufi posvecenik nece nikada postati bombas samoubica i ne prihvata tu externu definiciju Dzihada. Za Sufizam dzihad je borba sa nevernikom u sebi a ne van sebe i borba protiv mrznje u samom sebi. Tu je najbitnija razlika. Ili sto bi rekli - slika je ista ali su posmatraci razliciti.