Poznat kao usputna stanica do plaža Halkidikija, Solun je za naše ljude nekako ostao grad koji se posećuje, ali u kojem se ne boravi. Međuti, Solun, ili kako ga Grci i većina sveta zovu - Thessaloniki, nudi mnogo toga...

U Solun iz Srbije možete doći na različite načine: kolima, vozom, autobusom ili odnedavno redovnom avionskom linijom koja je vrlo zgodna ako želite da ovde provedete vikend, što je sasvim dovoljno za prvo upoznavanje. Solun je pored Atine verovatno jedini grad u Grčkoj koji poseduje veličinu, živost i ambicije modernih svetskih metropola, a relativan nedostatak spomenika iz grčke prošlosti uveliko nadoknađuje brojnim vizantijskim crkvama, odličnim muzejima, brojnim restoranima i burnim noćnim životom.

Intiman odnos s nekim gradom stičete kroz najraznovrsnije stvari: mirise, zvuke, arhitekturu, svetlost, ljude. Solun je za putnika pre svega zaustavljen pogled, spektakl pogleda. Onaj prvi, ako gledate grad s vizantijskih zidina koje ga opasuju, kojim obuhvatite grad dok se naglo spušta u svetlucave magle prostrane luke, ili gledano s vode, pogled na onu gustu mrežu ulica, trgova, terasa, crkava, ruševina, na mrežu grada koju pokušavate da odgonetnete dok mu se lelujava granična linija gubi negde gore, u brdima.

Te slike treba obojiti zvucima, jer Solun je bučan grad: zvuci automobila, sirene brodova, najraznovrsnija muzika, razgovori, dovikivanja — sve je to ona opora, živa kakofonija grada koji se velikodušno prepušta strancu, bez kompleksa ali i bez zainteresovanosti.

Solun je grad komplikovane istorije koji su mnogi smatrali svojim: Vizantinci, Mlečani, Turci, Jevreji, Grci, Jermeni... Njihove tragove nalazite svuda; neki su u međuvremenu postali turistički simboli grada, poput Bele kule, a neki su skriveni, užlebljeni između dve zgrade, izgubljeni u slepim ulicama ili nepoznatim trgovima, a mnogi od njih još uvek su zakopani ispod bučnih ulica. Linija obale najbolja je za početno upoznavanje grada. Krenite od pomenute Bele kule (u kojoj je danas smešten zanimljiv, moderan muzej grada) duž obale gde se nižu luksuzne stambene zgrade, lokali, restorani, Starbucks kafei... To je najluksuznija ulica grada čija socijalna linija obrće onu geografsku: najbogatiji kvartovi najbliži su obali mora; kako se penjete ka brdu, tako zgrade i prodavnice postaju skromnije i manje, i negde tamo iza zidina već imate osećaj da ste u selu, daleko od grada.

Grad je osnovan negde oko 315. godine pre nove ere, osnovao ga je Kassandros, makedonski kralj, i nazvao po svojoj ljubljenoj ženi Thessaloniki, polusestri Aleksandra Makedonskog. Od slavne makedonske prošlosti malo toga naći ćete na ulicama grada. Bolje posetite Arheološki muzej ili otputujte do obližnje Vergine koja čuva jedno od najvećih arheoloških otkrića poslednjih decenija — grob Filipa II, oca Aleksandra Velikog.

Linije solunskih ulica utemeljene su nešto kasnije, u rimsko doba, na čije ćete živopisne ruševine često nailaziti šetajući gradom. Možda najneobičnija ali i najupečatljivija jeste rotonda Svetog Đorđa, zdanje izgrađeno oko 400. godine nove ere, najverovatnije kao mauzolej, ali koje je ubrzo postalo vizantijska crkva koju i danas krase neki od najlepših mozaika ranog hrišćanstva. Rimski imperator Galerius podigao je čitav kompleks na ovim prostorima, tako da još uvek možete videti spektakularne zidine palate, pijace, hipodroma, kao i slavoluk Galeriusa Maximianusa koji opkoračuje glavnu arteriju grada — Egnatiju.
Galerius će ostati upamćen po žestokom progonu hrišćana, koji će pak nepun vek kasnije, kad Rim postane hrišćanski, svoj najlepši solunski spomenik posvetiti najpoznatijoj Galeriusovoj žrtvi — svetom Dimitriju. Ova velelepna bazilika, čiji temelji potiču iz četvrtog veka, ima blistave mozaike na kojima prepoznajemo ozbiljna lica svetaca i vizantijskih vladara, freske iz 14. veka (među kojima je i ona koja opisuje najezdu varvara), kao i misterioznu kriptu koja je otkrivena tek 1917. godine prilikom gašenja jednog požara.

U samom Solunu postoji nekoliko crkava koje se ubrajaju među najlepše u vizantijskom svetu: Sveta Sofija, Dvanaest apostola, crkva Proroka Elije, Sveti Pantelejmon... Ako želite da se još bolje upoznate sa prošlošću grada, obavezno posetite fantastičan Vizantijski muzej, koji je 2005. godine izabran za najbolji u Evropi. Iz sale u salu na jednostavan ali efektan način predstavljena je čitava jedna civilizacija u svim njenim vidovima, od svakodnevnih poslova pa do mističnih pogrebnih rituala. Pomalo skrajnuta s glavnih turističkih puteva, ušuškana zelenilom prostranog dvorišta, gotovo na samom obodu grada, nalazi se i jedna od najinteresantnijh crkava, posvećena kod nas popularnom svecu — svetom Nikoli. Njena skromna fasada krije neke od najlepših primera zidnog slikarstva s početka 14. veka, a kako je ovo jedna od retkih crkava koja nikad nije pretvarana u džamiju, njene kompozicije, pravilno raspoređene po zonama sivih zidova, gotovo su u potpunosti sačuvane.
Dugovekovna turska vladavina, koja u nacionalnom sećanju nosi sa sobom teške i nikad do kraja zalečene uspomene, možda je u samom tkivu grada najneprimetnija: jedna lepa džamija, nekoliko hamama i bazara u dosta lošem stanju, i uspomena na mesto gde je rođen tvorac moderne Turske — Kemal Ataturk. Komplikovani odnosi Turske i Grčke imali su i presudan uticaj na istoriju samog grada, jer posle turskog zauzimanja Smirne i ostalih oblasti Male Azije u kojima su živeli Grci, hiljade i hiljade izbeglica iz svih krajeva Turske doselilo se u Solun. Sa sobom su doneli svoje običaje, nošnje i muziku. Tako je i rebetika, opori nacionalni blues nastao početkom 20. veka u zadimljenim grčkim kafanicama Istanbula, stigla u Solun. Njena najbolja varijanta i danas se može čuti u malenim restoranima po obodu grada, gde uz uzo ili recinu možete da se prepustite hipnotičkom ritmu orijentalnih melodija.

Solun je u 20. vek ušao kao najveći grad sefardskih Jevreja u svetu. Njihova kultura, organizovana u brojnim institucijama, presudno je bojila grad i davala mu specifičan, prepoznatljiv karakter. Od te kulture danas gotovo ništa nije ostalo. Većina solunskih Jevreja završila je u gasnim komorama arhipelaga nacističkih logora porobljene Evrope. Neveliki muzej smešten u blizini luke podseća na njihovu tužnu sudbinu.

Za Srbe je Solun posebno značajan i kao mesto uspomena na najslavnije stranice nacionalne istorije. Zejtinlik, groblje savezničkih vojnika Prvog svetskog rata gde je sahranjeno i preko dve hiljade srpskih boraca, i danas je posećeno, a dirljive zabeleške i pokloni pokazuju kako odnos s dalekom prošlošću ipak može biti živ i slojevit.
Grci vole muziku, poeziju i dobru kuhinju, i vide u njima jedan od najvažnijih izraza nacionalnog identiteta. A hrana u Solunu, kako mnogi kažu, jedna je od najboljih u čitavoj Grčkoj. Obavezno posetite živopisnu gradsku pijacu, gde ćete u poletnoj vrevi trgovaca i kupaca, opštem šarenilu i obilju, u malenim, krajnje jednostavnim restoranima probati neka od verovatno najukusnijih jela u životu.

Grci vole da izlaze u restorane (pohvaliće se da su po tome prvi u Evropi), ali i u klubove, diskoteke, posećuju koncerte. Noćni život grada, bogat, bučan i vrlo raznolik, nadaleko je poznat. Od brodova-diskoteka do zadimljenih alternativnih klubova, od blistavih penthaus kafea gradske elite pa do gay frendly glitter diskoteka — noćni život Soluna jednostavno je uzbudljiv.

Solun je danas univerzitetski grad, napredna luka, industrijski i kulturni centar koji se ponosi najvažnijim filmskim festivalom u regionu, umetničkim bijenalom, salonom fotografije, letnjim festivalom koji traje četiri meseca i koji ne zaobilaze ni najveća umetnička imena... On je turistička metropola, politički centar, grad u neprestanom pokretu, preispitivanju, razvoju.

Solun je šaren, uzbudljiv, neobičan, kosmopolitski, ali i tajanstven, zagonetan, nedokučiv i neuhvatljiv.

Izvor: B92

Solun je prelep! Obozavam ga!!! Svaki put kada sam u njemu uzivam! Sve mi se svidja tamo!!!

tamo je predivno, ja sam se odusevila kad sam bila...ima preskupih a i prejeftinih stvari... najvise mi se svidela luka... 

i pun klinac motordzija  opasnost i na ulici a i na trotoaru dok traze parking za svoje ljubimce

PS: Nisu bas ubelezili nase Vojnicko groblje u mapu grada, mada koliko smo kratko proveli vremena u njemu, nije lose, pristojno mesto, za nocni zivot ne znam

slazem se 

Solun je predivan.... trgovi, arhitektura, moreeeeee......
ulice su pune kafana, pekara i cvecara znaci svaki treci lokal je to )
za soping je takodje super... u predgradju soluna ima dosta trzinih centara i napominjem tu treba ici... uhvatite autobus koji staje pola evra ili kolima nije daleko... megaoutlet, fashionoutlet, intersport, razni marketi sa tehnikom... zatim namestaj i sve za kucu.... centar soluna je skuplji sa cenama, ali su i te cene dosta nize kod nas i imaju stalne rasprodaje.... kafane i kafici-kafane su ekstra, klopa izvrsna, treba probati sve i uopste nije skupo....
od 15 do 25 evra rucak ili vecera za dvoje.....

Solun - grad prebogate istorije 1

Solun, drugi grad Grčke i administrativni centar dva severna regiona, nalazi se u vrhu Solunskog zaliva, uz koji se pruža dužinom od 20 km. Zapadno od grada je Solunsko polje, primorska ravnica blizu ušća Vardara u zaliv. S drugih strana grad je okružen brdima planine Hortijatis. Moderan izgled grad duguje najviše katastrofalnom požaru iz 1917. godine, koji je sravnio većinu starih kuća duž lavirinta otomanskih staza, uključujući i celu jevrejsku četvrt, ostavljajući 70.000 ljudi, skoro polovinu tadašnje populacije, bez krova nad glavom. Grad je obnovljen u narednih osam godina po planu koji je pripremljen pod nadzorom francuskog arhitekte i arheologa Ernesta Ebrara, s dugačkim centralnim avenijama paralelnim s morskom obalom, kao i gusto zbijenim poprečnim ulicama, s drvećem koje štiti od sunca. Solun je danas univerzitetski grad, napredna luka, industrijski i kulturni centar.

Solun je grad komplikovane istorije koji su mnogi smatrali svojim: Vizantinci, Mlečani, Turci, Jevreji, Grci, Jermeni. Njihovi tragovi nalaze se svuda. Neki su u međuvremenu postali turistički simboli grada, poput Bele kule, a neki su skriveni između dve zgrade, izgubljeni u slepim ulicama ili trgovima. Grad je osnovan negde oko 315. godine pre nove ere, a osnovao ga je Kasandar, makedonski kralj, i nazvao po svojoj voljenoj ženi Tesaloniki, polusestri Aleksandra Makedonskog.

U jezicima zapadne Evrope grad se najčešće naziva Salonika, kao varijanta skraćenice Saloniki, koju stanovnici upotrebljavaju u svakodnevnom govoru. U južnoslovenskim jezicima preovlađuje naziv Solun, koji je blizak turskoj verziji Selanik. Kad su Rimljani osvojili grad 168. godine p.n.e., Solun je postao glavni grad jedne rimske provincije. Za vreme puta u Makedoniju sveti apostol Pavle propovedao je u mesnoj sinagogi, koja je bila glavna za Jevreje tog rejona, i postavio temelje hrišćanstvu i crkvi. Lokalni rabini su bili nezadovoljni njime, zbog čega su ga proterali iz Soluna u grad Ber. Deobom carstva 379. godine na istočni i zapadni deo grad postaje glavno sedište novoobrazovane provincije Ilirikum. Solun je bio jedan od najvažnijih trgovačkih središta u Vizantiji, naročito tokom vladavine Komnina, a u njemu su rođeni i Ćirilo i Metodije.

Mlečani su 1430. godine kupili grad od Vizantinaca, ali su ga izgubili već 1432. godine, kada su ga osvojile Osmanlije. Veliki broj sefardskih Jevreja uselio se u Solun nakon što su proterani iz Španije 1492. godine. Oni su u ranom 16. veku bili najveća religijska grupa u Solunu, a u 18, 19. i početkom 20. veka i dalje su činili veliki deo stanovništva Soluna. Solun je ostao u Otomanskom carstvu do 1912. godine i balkanskih ratova, nakon čega je pripao Grčkoj. Za vreme Prvog svetskog rata Solun su okupirale engleske i francuske trupe, pretvorivši ga u svoju najvažniju vojnu bazu u jugoistočnoj Evropi. Nedaleko od njega uspostavljen je Solunski front.

Veliki požar koji je potpuno uništio stari grad od drvenih zgrada desio se 1917. godine. Posle rata započela je obnova grada po savremenim načelima. Grad je brzo rastao dvadesetih godina prošlog veka usled doseljavanja mnoštva Grka, izbeglica iz Male Azije. Na početku Drugog svetskog rata u Grčkoj, 22. aprila 1941. godine, Solun su okupirale nemačke trupe i on je ostao u njihovim rukama do 30. oktobra 1944. godine. Grad je 1978. godine pogodio težak zemljotres, koji je napravio najviše štete na starim zaštićenim zgradama. Ti spomenici su sledećih godina obnavljani, a 1988. godine stavljeni su na listu Svetske baštine Uneska. Sve ovo je krunisano 1997, kada je Solun bio evropski grad kulture.

Izvor: Krstarica

Solun - grad prebogate istorije (2)

Gradski Arheološki muzej smatra se jednim od najboljih u Evropi. Poseduje veliku kolekciju, uključujući i neverovatne dragocenosti u vidu grobnice oca Aleksandra Velikog - Filipa Makedonskog, koja je otkrivena u Vergini 1977. godine. Na trgu Dikasterion je arheološko nalazište antičke grčke pijace koja je kasnije preuređena u rimski forum na dva nivoa. Forum je bio srce antičkog grada, a otkrili su ga radnici šezdesetih godina. Najočuvaniji deo foruma je veliko pozorište, koje se još uvek koristi za letnje koncerte. Bela kula je najpoznatiji simbol grada, a originalno je izgrađena kao deo gradskih zidina.

Ona se nalazi na šetalištu pored mora, južno od Arheološkog muzeja. U Gornjem gradu, pored drvenih kuća iz otomanskog razdoblja i ostataka gradskih zidina iz vizantijskog perioda, nalazi se i Aristotelov trg, najvažniji gradski trg. U samom Solunu postoji nekoliko crkava koje se ubrajaju među najlepše u pravoslavnom svetu: Sveta Sofija, Dvanaest apostola, Crkva proroka Ilije, Sveti Pantelejmon. Zejtinlik je groblje savezničkih vojnika iz Prvog svetskog rata, gde je sahranjeno i više od dve hiljade srpskih boraca. I danas je posećeno, a dirljive zabeleške i pokloni pokazuju kako odnos s dalekom prošlošću ipak može biti živ i slojevit. Groblje je podignuto na prostoru na kome se od 1916. godine nalazila glavna vojna poljska bolnica srpske vojske. U njenom sklopu je nastalo i groblje koje je s vremenom preraslo u današnji kompleks.

Od Uskrsa do avgusta relativno je lako naći hotelsku sobu po razumnoj ceni iako nisu uvek smeštene na atraktivnoj lokaciji. Tokom Međunarodnog trgovačkog sajma u septembru i jesenje festivalske sezone u oktobru i novembru hotelima je dozvoljeno da dodaju 20 odsto na postojeću cenu smeštaja. Od septembra do Uskrsa te cene važe u svakom slučaju pošto je ovo više poslovno nego turistički orijentisan grad. Prvi utisak je da gradskim centrom dominiraju lokali brze hrane, ali od ranih devedesetih dolazi do eksplozije interesantnih mesta za jelo i piće u Solunu, zajedno s porastom prosperiteta grada. Noćni život, bogat, bučan i vrlo raznolik, nadaleko je poznat. Od brodova diskoteka do alternativnih klubova, od blistavih penthaus kafea gradske elite pa do gej diskoteka. Najmodernija gradska oblast noćnog života je Ladadika, smeštena blizu luke.

Izvor: Krstarica