...imala je burnu istoriju i bila česta meta osvajača, počev od Kineza, koji su vladali hiljadu godina, a zatim su sitne vijetnamske države 700 godina bile samostalne, ratujući međusobno. Početkom 19. veka dinastija Ngujen uspela je da osvoji i ujedini veći deo južnog Vijetnama i vladala je do 1954. godine. Sredinom 19. veka veliki deo Vijetnama postao je francuska kolonija. Komunisti i nacionalisti uspeli su da se udruže samo da bi zbacili Francuze 1954. godine, ali su posle toga dozvolili da njihova međusobna netrpeljivost uvuče narod u bratoubilački rat, u koji se kasnije umešala Amerika.



Ovaj rat okončan je 1975. godine, ali su odmah počeli novi sukobi s Crvenim Kmerima. Primirje je potpisano tek 1989. godine, i to je prvi put od početka Drugog svetskog rata da Vijetnam nije bio u ratu. Hanoj, glavni grad Vijetnama, jedan je od najslikovitijih azijskih gradova. On je centar vijetnamske kulture i predstavlja pomalo rogobatan spoj starog i novog. Poslovni centar grada prepoznatljiv je po ogromnim gužvama, gde je izbor prevoznih sredstava veoma šaren, počev od automobila, motora i bicikala do trotočkaša i skalamerija za prevoz turista, sastavljenih od motora koji vuku neku vrstu mini-busa. "Japiji" su na sve strane, sede u baštama kafića u skupim odelima, pijuckajući kapućino i upoređujući svoje mobilne telefone.



Mnoge žene preko lica nose marame da bi se zaštitile od sunca i imale porcelanski ten. Oblakoderi i poslovne zgrade štrče među starim zdanjima iz kolonijalnog doba. Hoam Kiem je srce grada, gde se nalazi istoimeno jezero, od koga možete krenuti u istraživanje širokim bulevarima oivičenim drvećem mahagonija ili uskim uličicama načičkanim tezgama s hranom i zanatskim proizvodima. Pagoda na jednom stubu, Hram književnosti, Vojni zatvor pretvoren u muzej, Lutkarsko pozorište na vodi, intenzivan noćni život i najbolji "fu" u čitavoj zemlji samo su neki od užitaka koje Hanoj pruža.



Ekonomski centar zemlje je Sajgon, danas Ho Ši Min, koji živi ritmom velikih svetskih metropola, s puno restorana i noćnih klubova u zapadnjačkom stilu (između ostalih, tu je i "Hard rok kafe"). Puno pagoda i hramova, Palata reunifikacije, katedrala Notr Dam i Muzej posledica rata svedoci su istorije. Veoma zanimljivo iskustvo i najbolje mesto za šoping u Vijetnamu su pijace Bin i Ben Tan ili okolna sela, gde možete naći tradicionalne proizvode kućne radinosti: vijetnamsku plavo-belu keramiku, rukom tkane torbe i odeću, kupaste šešire, oslikane i lakom premazane predmete i nakit. Ako niste vični cenkanju, naučite ovu veštinu, jer tako možete znatno spustiti ponuđenu cenu. Trgovci su ljubazniji ako odlučite da platite dolarima ili ih ponudite dobrim stranim cigaretama. Osmeh je takođe bitan.

Dalat je smešten u visoravnima u centralnom delu Vijetnama. Nastao je kao odmaralište koje su izgradili Francuzi, a i danas je popularan zbog odlične klime, gustih šuma i brojnih vodopada. U centru grada je prelepo jezero, a nedaleko od njega su cvetne bašte u kojima raste oko 10.000 različitih vrsta orhideja. Dalat zovu i Carski grad, jer se u njemu nalazi letnjikovac poslednjeg vijetnamskog cara. Spomenik istorije je i Francuska četvrt, a tipičan primer vijetnamskog kiča je Dolina ljubavi, kombinacija Venecije i Divljeg zapada, gde cele godine vlada karnevalska atmosfera. Hue je jedno vreme bio glavni grad i ekonomski centar Vijetnama, a danas se smatra centrom njegove kulture i književnosti. Tu se nalazi jedna od najpoznatijih građevina Vijetnama, Tjen Mun pagoda, na sedam spratova, okružena vrtovima. U ostacima vodenim rovovima okružene Citadele ima više zanimljivih mesta, kao što su Ngo Mon kapija, Devet svetih topova, Palata vrhunskog zadovoljstva, Devet dinastičkih urni i Hol mandarina.


Izvor: Krstarica

Nekad zabranjeni Purpurni grad bio je prilično uništen tokom rata, ali je delimično restauriran i otvoren za posetioce. Hue je odlična početna stanica za obilazak Demilitarizovane zone, koji uključuje razgledanje tunela koje su kopali Vijetnamci, dugih i po nekoliko kilometara, i posetu nekadašnjoj Američkoj vojnoj bazi. Tunela ima i u drugim delovima Vijetnama, kao i više hiljada nagaznih mina, zbog kojih nije uputno napuštati utabane staze. Vijetnam ima i morsku obalu koja fascinira belinom svojih peščanih plaža. Nga trang je jedna od najpoznatijih, pravi raj za kupače, koja pored bogatstva korala i predivnih ostrva nudi odličnu morsku hranu. Halong je prelep morski zaliv s više hiljada manjih ostrva, među kojima je grupa od 1.900 ostrva pod zaštitom Uneska. Samo ime Halong znači "gde se zmaj spustio u more", kako legenda objašnjava nastanak zaliva, dok su ostrvca nastala dok je ljutiti zmaj mlatarao svojim repom.



Zvanični jezik je vijetnamski, a pored njega se govore engleski, francuski, kineski i ruski, kao i mnogobrojni dijalekti. Vijetnamska valuta je dong; za jedan dolar može se dobiti oko 15.000 donga. Budizam je preovlađujuća religija u Vijetnamu, pored taoizma, konfučijanizma i kaodaizma - autohtone vijetnamske religije, koja je mešavina svih nabrojanih s hrišćanstvom, animizmom i još koječim. San svakog vijetnamskog budiste je da bar jednom u životu ode do Pagode mirisa, meke budizma u Vijetnamu, koja se nalazi na šezdesetak kilometara od Hanoja. Najviše vernika okuplja se u vreme proslave Vijetnamske nove godine, koja se računa po lunarnom kalendaru i pokretni je praznik.



Vijetnam se može pohvaliti sa oko 500 različitih jela, od kojih su mnoga sasvim egzotična za Evropljane. Plod zmaja izgleda kao mali ananas, a ima ukus kivija; tu su i vodena jabuka, liči, neka vrsta trešnje s tri koštice, i mnogi drugi plodovi za koje nikad niste ni čuli, a koji se mogu ubrati s grane ili kupiti za male pare. Za tri dolara u Vijetnamu možete dobiti obrok od bar tri jela, kao što su mešavina banana, krastavaca, zelenog korijandera i ribe u pirinčanom papiru, morski račići kuvani u kokosovom mleku i pirinač spreman u bambusovoj kori. Vrlo popularna je jedna vrsta supe od svinjskog i pilećeg mesa, s knedlama od pirinčanog brašna i dodatkom različitog povrća, koja se zove fu. Kafa koja se pije u Vijetnamu veoma je jaka i zaslađena. Pored puteva nalaze se kiosci u kojima se prodaju pečeni kučići, mačići i pacovi. U restoranima ćete na jelovniku naći meso majmuna, jegulje, svakojakih reptila itd. Ne bojte se da ćete slučajno pojesti srodnika svog kućnog ljubimca; ovi specijaliteti se iz ponude na meniju izdvajaju veoma visokim cenama.

Ne postoji pravo vreme za posetu Vijetnamu, jer ćete uvek naći neko mesto s klimom kakva vam odgovara. Jedino valja izbegavati sezonu monsunskih kiša, od maja do septembra. Sam boravak i prevoz u Vijetnamu ne košta puno, jer je njihova prosečna mesečna plata veoma mala, ispod 30 američkih dolara. Polupansion u vrlo dobrom hotelu s tri zvezdice košta tridesetak dolara.

Izvor: Krstarica

Život bez pravila u mravinjaku Sajgona
sreda, 13. avgust 2008.
Autor: Tanja Vasiljević

 
Prelep park nedaleko od gradske buke

Evropljaninu se u prvi mah zavrti u glavi od haosa Sajgona, ili Ho Ši Mina, kako se zvanično zove najveći grad Vijetnama. Luksuzni hoteli izmešani sa ruševnim i neuglednim kućercima, ulični prodavci koji na improvizovanim tezgama prodaju sve i svašta - od mapa grada i turističkih vodiča, preko lažnog zlatnog nakita, do sendviča i prženih jaja, koje pripremaju na primusu na trotoaru. Ali najviše uplaši reka motociklista, koju je došljaku teško da savlada i kao pešak, a kamoli za volanom.

"Nije tako strašno kako na prvi pogled izgleda", kaže Mei, kelnerica u malom restoranu, zavučenom u jednoj od uskih ulica koje izlaze na park nadomak najpoznatije pijace "Ben Tan" u centru grada. Prišla nam je da pita odakle smo, pošto je prepoznala da govorimo nekim slovenskim jezikom. Dečko joj je, naime, balkanske gore list Splićanin Matija, koji ovde radi za jednu softversku firmu.

"Čovek se brzo navikne na danonoćno zujanje motora, po kome Sajgon liči na bilo koji drugi megalopolis u azijskim tropima. Najvažnije je ne praviti nagle pokrete i ne biti neodlučan. Kad jednom kreneš, nema zastajkivanja", savetuje Mei.

Ovo pravilo izgleda važi i za životnu filozofiju Vijetnamaca, što im pomaže da opstanu u gradu gde se s mukom zarađuje svaki dong (domaća valuta). Stiče se utisak da su Vijetnamci neumorni. Mršave, spečene žene od ranog jutra nose u korpama okačenim o obramice tropsko voće i prodaju ga prolaznicima. Prodajom se bave čak i deca, sasvim mala, koja vrlo rano shvataju da moraju brzo da odrastu.

Ploveća pijaca
 

Ben Tan, najpoznatija pijaca u Sajgonu

 

"Ovde život nikoga ne mazi", priznaje Mei, koja sa nepunom 21 godinom iza sebe ima već 10 godina mukotrpnog rada. Čim je malo ojačala, roditelji su joj pokazali kako se sadi pirinač, ta biljka za koju kineska poslovica kaže da polovinu vremena raste u ruci zemljoradnika. Sa 14 godina odlučila je da sa tri sestre okuša sreću u velikom gradu i došla u vrevu Sajgona. Radile su za stan, hranu i sitan džeparac, a sa šesnaest su njih četiri već skupile dovoljno da bi krenule sa svojim biznisom. Iznajmile su prostor za restoran i rade već pet godina. Istina, posla ima, kako kažu, od jutra do sutra, pa malo vremena ostaje i za spavanje, a kamoli za zabavu.

Pa ipak, čak i kad mukotrpno rade, kao što je to slučaj sa devojkama koje voze čamce kroz rukavce u delti Mekonga, Vijetnamke su uvek nasmejane i pune optimizma, što im je uz urođenu gracioznost donelo epitet azijskih lepotica. Na plovećoj pijaci u Pung Hijepu, najvećoj u delti, koja se nalazi na preseku sedam glavnih kanala, morale su da ustanu mnogo pre zore da bi do 5 sati ujutro stigle da prodaju voće, kokose, povrće i ribu, ali će vas ipak dočekati sa osmehom ispod tradicionalnog slamnatog šešira.
 

Mreža tunela Ču Či duga je oko 200 km

Vodič u obilasku mreže tunela Ču Či nadomak Ho Ši Mina, duge oko 200 kilometara, u kojima su se tokom rata sa Amerikancima krili vijetnamski gerilci, to ovako objašnjava: "Na zgarištu zemlje izmučene višedecenijskim ratovima nije nam ostalo ništa drugo nego da se osmehujemo i nadamo boljem".

Jugosloveni u Sajgonu

Žive i rade rasuti po raznim distriktima šestomilionskog Sajgona, a sastaju se u malom restoranu "Kod Mei", zavučenom u jednoj od uskih ulica koje izlaze na park nadomak najpoznatije "Ben Tan" pijace u centru grada. Luka, Matija, Riana, Jani, Dragan, Gruja sporazumevaju se na srpskom, hrvatskom, bošnjačkom, slovenačkom, makedonskom, a samo im je jedno zajedničko - svi su iz bivše Jugoslavije.

"Oni su moja porodica. Malo nas je ovde i zato se držimo i pomažemo", kaže Luka, napola Hrvat, napola Srbin, koji ovde živi tek osam meseci, a radi za softversku firmu. Ostali imaju svako svoju priču. Riana radi za stranu izvozno-uvoznu firmu. Dragan, napola Makedonac, najduže je ovde - 14 godina. Oženjen je Vijetnamkom i ima malu fabriku za proizvodnju nameštaja. Jani je Slovenac koji radi za njega, a Gruja, koji je toliko izmešan da ni sam ne zna šta je, angažovan je na poslovima za Ujedinjene nacije.

"Sastajemo se s vremena na vreme ovde kod Mei, ko kad može, a povremeno pravimo žurke na koje pozivamo i prijatelje iz drugih krajeva sveta - Holanđane, Kanađane, Britance. Prošli put Gruja je nekako uspeo da nabavi čvarke i kajmak i to je, bukvalno, planulo", priseća se Luka.

On je, kako kaže, u Sajgon došao jer mu je prijatelj rekao da je jeftino. "Ovde potrošim za sve, uključujući i rentiranje stana, onoliko koliko bi me tamo u Hrvatskoj koštale samo cigarete i kafa", kaže Luka.

Komunizam samo dekoracija

Zaborav trauma prošlosti plus neumorni rad je, izgleda, formula sve vidljivijeg ekonomskog uspeha zvanično socijalističkog Vijetnama, koji je odavno uplovio u vode kapitalističke privrede i postao atraktivna lokacija za strana ulaganja, pre svega zbog jeftine radne snage.

Komunizam je ostao samo dekoracija u vidu crvenih zastava, plakata u stilu socrealizma i portreta Ho Ši Mina, a u okolini najvećih vijetnamskih gradova Sajgona i Hanoja ubrzano niču filijale svetskih kompanija.

Od 1988, kada se vlada otvorila za strane investicije, do kraja 2005. u ovu zemlju se slilo 50,5 milijardi stranih investicija. Prednjače Japan, Nemačka, Singapur i Tajvan i, ma kako neobično zvučalo, Amerikanci, koji su postali jedan od perspektivnih trgovinskih partnera Vijetnama.

Tako ono što nije uspela sva oružana sila i stotine hiljada vojnika ostvaruje dolar, pa su sada američki veterani vijetnamskog rata i njihova deca i unuci rado viđeni gosti u Sajgonu i u drugim gradovima u Vijetnamu.



Izvor: Blic

Sajgon - moderni Vijetnam 1


"Vijetnam nije rat nego zemlja", glavni je moto turističke organizacije ove zemlje smeštene na jugoistoku Azije. Grad Ho Ši Min, nekadašnji Sajgon, kako ga većina stanovnika još uvek zove, ekonomsko je i kulturno središte Vijetnama. Sajgon je moderan grad. Više od tri miliona motocikala i isto toliko bicikala juri kroz njega. Za automobile postoje posebne trake, ali još je uvek više autobusa, kombija i kamiona nego privatnih vozila. Svi stoje u kolonama i u gradu je skoro nemoguće prestizanje. Saobraćajna infrastruktura nije najbolje rešena. To će uskoro postati najveći problem grada, jer će, zahvaljujući porastu standarda, u sledećih nekoliko godina motocikle zameniti automobili. Zasad se, umesto za automobile, u centru Ho Ši Mina parking naplaćuje za motore.

Središte grada omeđeno je rekom Sai Gon i ulicom Dai Lo Hung Vuong, tako da je sve moguće obići pešice. Taksi je izuzetno jeftin, pa vožnja u proseku košta nešto više od jedan evro. Najveći problem je prelazak ulice, jer reke motora nikad ne staju i ne propuštaju pešake, tako da jednostavno treba pažljivo i polako krenuti. Na sreću, zbog gužve se vozi vrlo polako, najviše dvadesetak kilometara na sat. Oko ulice Dong Khoi smeštena je većina hotela, restorana, lokala i trgovina. Hoteli su najvišeg standarda, ali jeftiniji nego u susednim zemljama. Primera radi, soba u odličnom hotelu Caravelle s pet zvezdica košta oko sto američkih dolara. Sve je vrlo jeftino, tako da za put u Vijetnam treba uzeti što veći kofer i što manje stvari. Sam Sajgon, u poređenju sa, na primer, Bangkokom ili Pekingom, siromašan je kulturnim spomenicima, ali ležerna atmosfera, odlična gastronomija, visok nivo usluge i vrlo prijatne cene svake godine privuku oko tri miliona turista iz celog sveta.

Suveniri su među jeftinijima u svetu; primera radi, crvena majica sa žutom zvezdom kao najprodavaniji suvenir košta samo nešto više od jedan evro, a imitacija vojničke kape Vijetkonga čak i manje. Pored takvih uobičajenih suvenira, kupuju se lakirani proizvodi od drveta predivnog dizajna i vrlo kvalitetni, kao i razne figurice od kamena. Vijetnamska kuhinja je zanimljiva kombinacija rečne i morske ribe s povrćem, uz malo mesa i uz jak uticaj južnokineske i tajlandske kuhinje. Pije se pivo Saigon ili Ba ba ba, dok se vino uvozi iz čitavog sveta. Dobar provod je zagarantovan, a glavna mesta su diskoteke kao što su Apocalypse, Now i Catwalk, koje su odlična mesta za upoznavanje s lokalnom mladom poopulacijom. Klimu je najlakše opisati, jer postoji samo jedno godišnje doba. Uvek je vruće, a razlika je samo u tome da li je ili nije kišna sezona.


Izvor: Krstarica

Sajgon - moderni Vijetnam 2


Vijetnamci idu kroz život kao što voze svoje motore. Idu napred i ne gledaju ni levo ni desno, a pogotovo ne iza sebe. Vijetnamski rat, koji je trajao od 1966. do 1973. godine, stanovnici ove zemlje zovu - američkim. O tom ratu se ne priča mnogo; naime, preko dve trećine današnjeg stanovništva rođeno je nakon 1975. Kada posetite podzemne tunele u mestu Cu Chi, pokrajinu Tau Ninh i skoro 200 kilometara široku deltu reke Mekong, čovek nikako ne može a da se ne zapita kako su Amerikanci mislili da bi mogli da pobede Vijetnamce. Iako ih je ubijeno preko tri miliona, i to na najsuroviji način - od napalm bombi do bojnih otrova i raznih hemijskih sredstava - manje od pola miliona Amerikanaca nije moglo da pobedi deset puta brojnijeg neprijatelja naviklog na vruću i vlažnu klimu, močvare i džunglu.

O politici ovde niko ne priča, a sve prvenstveno zanima zarada i bolji život, pa slobodna ekonomija cveta na opšte zadovoljstvo. Novi bogataši u luksuznim vozilima odavno su zasenili službene crne volge, a doba rata i represije polako nestaje u magli prošlosti. Najveći broj stanovnika Vijetnama su budisti. Na vlasti je i dalje Komunistička partija, koja ima nekih tri miliona članova, što i nije mnogo s obzirom na oko 80 miliona Vijetnamaca. Najveća prepreka još bržem razvoju je korupcija, jer bez potkupljivanja lokalnih komiteta domaći i strani investitori teško i sporo dobijaju potrebne dozvole.

Strane investicije su vrlo značajne, dovoljno je reći da postoji 11 fabrika automobila, gde se ili sklapaju ili proizvode vozila poznatih marki kao što su Ford, Mercedes, Tojota i drugi poznati svetski proizvođači automobila. Veliki deo ulaganja dolazi od iseljenih Vijetnamaca, naročito iz bivšeg južnog dela, koji su 1975. pobegli iz države. Tada su severni i južni deo zemlje ujedinjeni, Amerikanci su, naravno, pobegli podvijenog repa, a Hanoj je postao glavni grad nove velike države. Otada se broj stanovnika skoro utrostručio, bicikle i rikše zamenili su motocikli i taksiji, a država čiji su stanovnici životarili na ivici gladi i egzistencije postala je jedan od većih svetskih izvoznika pirinča.


Izvor: Krstarica

 

 

 

 

i jos malo...