Veselin Čajkanović

Prvi srpski istoričar religije - rođen je u Beogradu 28. marta 1881. godine. Završio je 1899. Prvu mušku gimnaziju, da bi potom na Velikoj školi studirao klasičnu filologiju. Po završetku studija, kao državni pitomac, nastavlja obrazovanje u Nemačkoj. U Lajpcigu - Lipsku četiri semestra izučava klasičnu filologiju, ali i jevrejski i stari slovenski. Doktorirao je u Minhenu. Vraća se u Beograd i 1908. postaje docent za latinski jezik na Filosofskom fakultetu. Aktivno učestvuje u balkanskim i Prvom svetskom ratu. Učestvovao je u bici na Konatici, u borbama za oslobođenje Beograda, na Solunskom frontu, Kumanovskoj bici; oboleo je od trbušnog tifusa i bio evakuisan na Krf. Odlikovan srebrnom i zlatnom medaljom za hrabrost, ordenom Belog orla s mačevima i Legijom časti.

Posle rata je jedno vreme vršio dužnost upravnika Državne štamparije i načelnika Odeljenja za višu nastavu Ministarstva prosvete. Godine 1919. postaje vanredni, a 1921. redovni profesor Filosofskog fakulteta u Beogradu. Član Odbora za građenje Univerzitetske biblioteke; honorarni nastavnik Bogoslovskog fakulteta na predmetu Uporedna istorija religija; dekan Filosofskog fakulteta; član uprave Srpske književne zadruge, Društva sv. Save, od 1922. član SANU...

Udžbenici: Latinske čitanke, Pregled istorije rimske književnosti. Preveo Herondine Mimijambe, Plautove Komedije, Tacitovu Germaniju i brojne rimske pesnike. Knjige: Vergilije i njegovi savremenici; antologija Petnaest srpskih narodnih pesama; Studije iz religije i folklora; Mit i religija u Srba - izabrane studije; Rečnik narodnog verovanja o biljkama; Stara srpska religija i mitololija (poslednja dva dela neobjavljena za života)... Radovi: O Zenobijevoj zbirci poslovica i njenim izvorima; U Boga su vunene noge, a gvozdene ruke; O srpskom vrhovnom bogu i mnogi drugi.

Umro je 1946. godine.

Izvor: Wikipedia

Genijalac_imam_sabrana_dela_od licno.